کجا رفتی
کجا رفتی که نیافتمت
کجا رفتی که ندیدمت
در تکرارهای مایوس کننده ی روزها به دنبال تو گشتم
در لحظه های ملتمس و پراز بغض سراغت را گرفتم
در انتهای کوچه های بن بست صدایت کردم
صدایت کردم
تو نبودی
نبودی و یا شاید نخواستی که ببینمت
وقتی برادری برادر خود را می کشت
وقتی رابطه ها اصواتی بود رکیک برای خالی شدن عقده ها
وفتی انسان برده ای بود اسیر در دستان نامرئی پشت پرده ها
زمانی که احساس حراج می شد در بهانه ی لزج چشمک ها و لبخندها
زمانی که انسان ها لش هایی بودند بر روی هم در مقام رفیع نردبان ها
نبودی
نبودی ویا شاید ندیدمت
کلاغ ها بودند وتو نبودی
جسدها بودند و تو نبودی
و یا شاید بودی و ندیدمت
نه ندیدمت
زمانی که در دست ها وسرهای همه کلاه بود
زمانی که همه گرگ بودند وگوسفند
درآن واحد
زمانی که انسان پشیزی نبود به عنوان یک نفر
زمانی که تندیست بود اما خودت نه
اسمت بود ونبودی
زمانی که خدا بودی وخدا نبودی
به جای تو تا دلت می خواست کلاغ بود
کلاغ هایی که پرسه می زدند در بی انتهایی آفرینشت مبادا چشم ها ببینند
وگل های تازه رسته ای که به بهانه ی دفع آفت سم پاشی می شدند
تو نبودی
یا بودی وندیدمت
زمانی که بیشتر چیزها مصنوعی بود
زمانی که انسان ها در گورهای خود زندگی می کردند
زمانی که فردا از امروز سیاهتر بود
ندیدمت
خواستم از تو بنویسم
نشد
خواستم بخندم
نشد
خواستم دست بزنم
نشد
خواستم نفس بکشم نشد
هرچه سعی کردم نشد
همیشه چیزی مانع میشد
همیشه حقیقتی بود برای نخندیدن
همیشه چشم هایی بود که گریه می کرد
همیشه دست هایی بود که خالی بود
همیشه گورهایی بود برای مرده ها
همیشه خانه هایی بود که در آتش می سوخت
همیشه گرگ هایی بود که دندان تیز می کرد
همیشه سفره هایی بود که بی برکت بود
دزدهایی بود
ودزدی هایی
در روز روشنی که سیاه بود
نه هرچه سعی کردم نشد
همیشه حقیقتی بود برای نخندیدن
وهجوم یک توده هوای وحشتناک
وشاخه های نورسته
همیشه شاخه هایی بود که شکسته بود در هجوم سنگین طوفان ها
ومزرعه هایی که آفت دیده بود بعد از ماه ها تلاش مرد کشاورز
خواستم بخندم نشد
چشم هایی همیشه نگاه می کرد
هراسان
وحشت زده
ناامید
بی پناه
چشم هایی که آینه ای بود برای من
تو
او
ما
حقیقت از لبخند ها رخت بربسته بود
به کجا می رویم
در ثانیه های بدون تو
در بن بست های بی شمار
کجا می رویم وقتی تو نیستی
نه نیستی